Zümrüt Gözlü Doğa Elçisi
Alara, herkesin gri binalar arasında yaşadığı devasa bir şehirde, tek başına küçük bir mucizeyi saklayan bir çocuktu. Diğer çocuklar tabletleriyle vakit geçirirken, Alara'nın en büyük hazinesi, eski bir kütüphanenin arka bahçesinde bulduğu solmak üzere olan son **"Zümrüt Tohumu"**ydu. Resimde gördüğünüz o derin, yeşil gözleri, aslında bu tohumun ona bahşettiği özel bir yeteneği simgeliyor: Alara, bitkilerin sesini duyabiliyordu. Üzerindeki yeşil tulumu, doğayla olan sarsılmaz bağının bir nişanesiydi. Turuncu saçları ise güneşin enerjisini topluyor, her sabah uyandığında o tohumu büyütecek gücü kendinde bulmasını sağlıyordu. Bir gün, şehrin en yüksek beton kulesinin tepesine tırmandı ve elindeki son tohumu toprağa değil, rüzgara bıraktı. O andan itibaren şehrin her çatısında yeşil filizler yükselmeye, gri duvarlar sarmaşıklarla kaplanmaya başladı. Alara'nın bu kararlı ve biraz da hüzünlü bakışı, aslında o büyük değişimi başlatmadan hemen önceki son cesaret anını anlatıyor.
