Güneşin İçindeki Sessizlik

Elysia, herkesin sürekli konuştuğu ama kimsenin birbirini gerçekten duymadığı Parlak Şehir’de yaşıyordu. Şehir, resimdeki o yoğun sarı tonlar gibi bitmek bilmeyen bir enerjiyle, gürültüyle ve yapay ışıklarla doluydu. İnsanlar her zaman meşguldü; güneşin doğuşunu değil, sadece saatlerini takip ederlerdi. ​Elysia’nın saçları bu gürültülü şehrin bir parçası gibi parlasa da, o aslında bambaşka bir dünyanın özlemini çekiyordu. Başındaki mavi-beyaz bandaj, sadece bir aksesuar değil; zihnindeki o karmaşayı dindirmeye çalışan küçük bir bulut parçası gibiydi. ​Resimdeki o büyük, yeşil-mavi gözler aslında bir soru soruyor: "Bu kadar gürültünün içinde, kalbimin fısıltısını duyan var mı?" ​O gün, Elysia şehrin en kalabalık meydanında durdu. Etrafındaki turuncu fırtına dönmeye devam ederken o sadece sustu. Dudaklarını birbirine mühürledi ve sadece bakmaya karar verdi. O an fark etti ki; dünya ancak biz sustuğumuzda bize asıl renklerini göstermeye başlıyordu. Üzerindeki kahverengi hırkası, onu bu uçucu ve parlak dünyada yere bağlayan tek gerçeklikti. O, fırtınanın ortasındaki o sessiz merkezdi.