Eylulden Kalan Son Renk

Karakterimizin adı Lidya. Lidya, Paris’in kalabalık caddelerinde değil, şehrin en sessiz, en unutulmuş sahaf dükkanında çalışan bir restoratör. Resimdeki o meşhur kareli beresi, ona büyükbabasından kalan tek miras. Büyükbabası ona her zaman şöyle derdi: "Gözlerin orman gibi yeşil kalsa da, kalbinin sonbahar renklerine bürünmesine izin verme." ​Lidya o gün, çok eski bir kitabın sayfaları arasında kurumuş, kime ait olduğu bilinmeyen bir aşk mektubu buldu. Mektupta sadece tek bir cümle yazılıydı: "Beni o kırmızı puantiyeli elbisenle beklediğin yerdeyim." ​Lidya, dolabının en arkasından o elbiseyi çıkardı, beresini taktı ve aynaya baktı. Bakışlarındaki o kararsızlık, mektubun sahibinin hala orada olup olmadığını bilmemesinden kaynaklanıyor. Resmedildiği o an, kapıdan dışarı çıkıp geçmişin hayaletini mi arayacağı, yoksa kitabı kapatıp hayatına devam mı edeceği arasındaki o ince çizgiyi temsil ediyor.